جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی

۱. لطفا خودتان را معرفی کنید و بگویید به چه دلیل از تحصیل در دانشگاه محروم شدید؟

من مختار شاکریان هستم، دانشجوی محروم از تحصیل که در سالهای 83 و 84 با وجود مجاز به انتخاب رشته شدن در کنکورسراسری، مانند بسیاری دیگر از دوستان به علت اعتقاد به دیانت بهایی با محرومیت از تحصیل مواجه شدیم.

۲. ما شنیده‌ایم که شما با وجود محرومیت از تحصیل، خود به ادامه تحصیل پرداخته‌اید و توانسته‌اید موفقیت‌های علمی نیز به دست آورید. اگر ممکن است در این‌باره توضیح دهید.

بعد از اینکه با محرومیت از تحصیل مواجه شدم، که یکی از سنگین ترین ضربه هایی بود که از طرف حکومت بر من وارد شد و چون نمی توانستم این محرومیت را بپذیرم، در خواست ورود خود را به دانشگاه بهایی مطرح کردم.

این دانشگاه از طرف جامعه ی بهایی ایران ساخته شده و فاقد هر نوع امکانات و حتا مکان مشخصی به عنوان ساختمان دانشگاه است، و صرفا اقدامی است که در جهت مقابله با تبعیض بر جوانان بهایی اعمال شده است.

بار ها از طرف حکومت با مصادره مواجه شده است و کاملا از نظر حکومت غیر قانونی و فاقد اعتبار است.

سیستم این دانشگاه مکاتبه ای است، لازم نمیدانم سختی های تحصیل در این سیستم را در اینجا بگویم، ولی بعد از ورود به این دانشگاه با تلاش زیادی که در این راه صرف کردم توانستم برای اولین بار معادله ای بدست اورم که میزان ضریب سختی در بلورها که کاربرد آن در انرژی شبکه بلوراست را با دقت به نسبت بالایی پیش گویی میکند و با کمک برخی از دوستانم توانستم آنرا در یازدهمین کنفرانس شیمی معدنی ایران ارائه کنم.

در کنفرانس تلاش زیادی کردم تا به عنوان نماینده ی دانشجویان محروم از تحصیل، اساتید برجسته ی داخلی و خارجی را نسبت به وضعیت این گروه آگاه کنم و اکنون هم در حال پیگیری امور مربوط به چاپ این مقاله در مجلات خارجی هستم.

۳. آیا دوستان دیگری دارید که از تحصیل محروم شده باشند؟ محرومیت از تحصیل چه مشکلاتی را برای آنان و همین‌طور شما به وجود آورده است؟

بله.تمام دوستانم که بهایی هستند، نیز محروم از تحصیل هستند. ولی متاسفانه تبعیض تحصیلی فقط شامل بهاییان نمی شود، گرچه اولین بار سی ویک سال پیش این وضعیت با اخراج بهاییان از دانشگاه شروع شد ولی امروزه شاهد بروز این محرومیت در بیشتر قشرهای دانشجویی هستیم. احکام صادر شده در مورد محرومین از تحصیل مانند ضیا نبوی و مجید دری نگران کننده است. نوید خانجانی، شیوا نظر آهاری، محمد پور عبدالله و... اکنون در زندان هستند و به نظر میرسد دایره ی محرومیت از تحصیل روز به روز وسیع تر می شود و اقشار بیشتری را در بر می گیرد.

ولی اگر به طور خاص بخواهید اثرات این محرومیت را بر روی دانشجویان بهایی بدانید، باید بگویم که بعد از انقلاب شیوه ی برخورد حکومت با بهاییان کاملا شبیه برخورد نازیها با یهودیان در آلمان است. چون بعد از کشتن عده ی زیادی از بهاییان، تئوریسین های رژیم برای نابودی بهاییان دو راهکار پیشنهاد دادند، یکی محرومیت آنان از مشاغل دولتی بود و دیگری محرومیت آنان از تحصیل.

در واقع میتوان گفت که هم هالوکاست به معنای قتل وعام، و هم هالوکاست فرهنگی(ممانعت از ورود به دانشگاه)

از سوی رژیم به صورت سیستماتیک بر بهاییان اعمال شد. اخراج تعداد زیادی از دانشجویان و اساتید برجسته ی بهایی و جلوگیری از ورود بهاییان به دانشگاه در این سی و یک سال شاهد این ادعاست.

در نتیجه امروز من وبسیاری از دوستانم به دلیل این فشار حاکمیت هم در ورود به دانشگاه و هم در یافتن شغل، دچار مشکلات زیادی هستیم.

۴. به نظر شما چرا حاکمیت عده‌ای را از تحصیل محروم می‌کند؟

به نظر من محروم کردن عده ای از تحصیل تنها و تنها از حکومتی سر می زند که هیچ احساس مسئولیتی نسبت به مردم خود و آینده ی آنها ندارد. تنها چیزی که برایش اهمیت دارد، ادامه ی حیات خود است و گرنه مگر غیر از این است که بی سوادی ما نهایتا به ضرر ایران تمام خواهد شد. این حکومت حتا نخبگانی که نظری موافق خودش ندارند را هم از تحصیل محروم می کند.

سروش ثابت یکی از نخبه های ماست و او هم محروم از تحصیل است. اصلا به نظر من محروم کردن از تحصیل با هیچ منطقی سازگار نیست.اگر حاکمیت ذره ای نسبت به ایران احساس مسئولیت داشت، هیچ کس را با هر عقیده ای حتا مخالف خودش، از تحصیل محروم نمی کرد.

در یک آمار گیری که چندین سال پیش منتشر شد، ایران با 25% بالاترین میزان فرار مغزها را دارا بود، یعنی از هر 4 دانشجو، یکی از ایران خارج می شود.

این به دلیل عدم مدیریت و کفایت حکومت درفراهم آوردن شرایط تحصیل برای همه است و دراین مدیریت ضعیف، سیاست محروم از تحصیل کردن، نقش پر رنگی دارد.

۵. آیا چنین رویکردی می‌تواند وجاهت قانونی داشته باشد یا محروم‌کردن عده‌ای از تحصیل غیرقانونی است؟

100% از نظر من غیر قانونی است. اعتقاد من بر این است که زشتی محرومیت از تحصیل، همپای زشتی سنگسار ،اعدام و...است. اگر با اعدام شدن فردی، یک زندگی تباه می شود، با محروم کردن فردی از تحصیل زندگی فرهنگی آن فرد، میزان تاثیر گزاری آن فرد در جامعه و حتا زندگی نسلی که از او به وجود می آید همگی تباه می شود.

در جمهوری اسلامی رسانه ها بسیار تلاش می کنند که از ایران تصویر یک کشور سازنده ی علم را بسازند. ولی باید این نکته را در نظر داشت که کشور تولید کننده ی علم، نمی تواند و نباید کسی را از حق اولیه ای چون حق تحصیل محروم کند. پس به نظر می رسد حاکمیت تلاش می کند، ضرری را که با ایجاد محرومیت از تحصیل متوجه ایران کرده است با این تبلیغات پوچ جبران کند. البته این حرف من به این معنی نیست که کار دانشمندان خوش فکر را زیر سوال ببرم، بلکه منظورم این است که حاکمیت از علم فقط استفاده ی ابزاری می کند.

۶.شما برای بازیابی حق تحصیل چه اقداماتی انجام دادید و آیا مسئولین پاسخگو بودند؟ اگر پاسخ‌گو بودند جواب آن‌ها چه بود؟

از اقداماتی که در ان زمان انجام دادیم، نامه نگاریهای مکرر با سازمان سنجش بود.در آن نامه ها خواستار دلیل محرومیت از تحصیل خود بودم که هیچ گاه جوابی نیز دریافت نکردم. البته بعدها دوستانم مرا در جریان نامه ای از وزارت اطلاعات به سازمان سنجش قرار دادند که در آن به وضوح بیان شده بود که از ورود بهاییان به دانشگاه جلوگیری شود.